خبرها حاکی از آن است که نمایندگان مجلس ، اینک بر سر موضوع همراهی تیم ملی فوتبال در بازیهای جهانی دچار اختلاف شده اند.

تا آنجا که این بار بیت المال باید هزینه سفر شش نفر از نمایندگان دلسوز کشور را پرداخت کند ، تا حضرات با خیالی آسوده برای مدتی از درگیری های کاری رهایی یابند یا شاید هم این بار به زیر بار قبول مسئولیتی سنگین تر رفته اند....! این شور و اشتیاق حضور تا آنجاست که بعضی از نمایندگان مدعی حضور در تیم ملی در سال های گذشته شده اند!

واین قصه سر دراز دارد.....

این نشانه حسن نیت شماست و من از طرف ملت و دولت امریکا از شما سپاسگزارم که حتی در این شرایط بحرانی و در این مجال و موقعیت تکرار ناشدنی نیز، آنقدر مهربان و از خودگذشته‌اید که به جای کشور و ملت خودتان به فکر ایالات متحده و ساکنان آن هستید. مطمئن باشید هیچ رییس‌جمهوری در طول تاریخ مانند شما عمل نخواهد کرد!

متن کامل نامه بوش به احمدى نژاد را اندکی پیش روزنامه ایچنا- چاپ شانگهای- مخابره کرد. در این نامه آمده است:

«آقای محمود احمدی نژاد
رییس جمهور جمهوری اسلامی ایران؛

نامه ارسالی شما از طریق سفارت سوییس، حافظ منافع ایالات متحذه امریکا در ایران، دریافت شد. بسیار خوشحال هستم که سرانجام باب تعامل و گفتگو بین دو کشور بزرگ و اثرگذار جهان یعنی جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده امریکا با این نامه باز شده است. همچنین درایت شمار را در تنظیم آن متن مصلحانه می‌ستایم که به جای پرداختن به مسایل بی اهمیتی نظیر نفت به ذغدغه‌های بزرگتر بشری پرداخته بودید. این نشان می‌دهد که ما و شما در یک چیز با هم اتفاق نظر داریم و آن همان است که شما ایرانی ها به آن "کار را به کاردان بسپار" می‌گویید. به عبارت بهتر شما قبول دارید که دخالت در کارهای کم اهمیت مربوط به زمین بر عهده ما باشد و تعیین تکلیف در مورد امور آسمانی به عهده شما. کاملا موافقم به شرط آنکه به کاهش بهای نفت کمک کند!

آقای رییس جمهور
گمان می‌کنم – فارغ از اوضاع و افکار عمومی حاکم بر تهران و واشینگتن- من و شما در بسیاری از مسایل مثل هم فکر می‌کنیم.
مثلا شما از این نگران هستید که ما عراق را 50 سال به عقب برگردانیم و ما هم از این نگران هستیم که شما ایران را 50 سال به عقب برگردانید! شما نگران این هستید که ما صدها میلیارد دلار از خرانه چند کشور بیگانه برداریم و صرف هزینه‌های خودمان غیرضروری کنیم و ما هم نگران این هستیم که شما صدها میلیارد دلار از خزانه کشور خودتان بردارید و صرف هزینه‌های نامربوطِ دیگران کنید!
یا مثلا شما از من می‌پرسید: " چرا چنین مخالفت گسترده اى با برگزارى همه پرسى انجام مى شود؟ " و من هم از شما می‌پرسم " چرا چنین مخالفت گسترده اى با برگزارى همه پرسى انجام مى شود؟ " منتها شما از رییس جمهور امریکا در مورد همه‌پرسی در "فلسطین" می‌پرسید و من از رییس جهمور ایران در مورد همه‌پرسی در "ایران"!
در حقیقت حتی من فکر می‌کنم که ما حتی در مورد مساله اسراییل هم یکسان عمل می‌کنیم: من طوری در مورد اسراییل و هویت تاریخیِ آن صحبت می‌کنم که در نهایت به سود منافع امریکا باشد و شما هم طوری در مورد اسراییل و هویت تاریخی آن حرف می زنید که در نهایت به سود منافع امریکا باشد!

آقای رییس جمهور احمدی نژاد
قطعا می‌دانید که من نه آموزگارم و نه مانند شما سواد آکادمیک و دانشجو دارم. اما تا آنجا که آقای سازگارا به من گفته‌اند شما در رشته مهندسی عمران که یک رشته فنی است تحصیل کرده‌اید و در دانشکده‌ای فنی از دانشگاه علم و صنعت نیز تدریس کرده‌‌اید. بنابراین من نمی‌فهمم که چطور دانشجویان مهندسی، در کلاس‌های فنی با شما که معلم‌شان بوده‌اید در مواردی نظیر سیاست‌های امریکا، صلح جهانی، آموره‌های مسیح(ع) و لیبرالیسم بحث می کرده‌اند و شما نیز تاریخ جنگ‌های جهانی و هولوکاست را به آنها آموزش می‌داده‌اید!
آیا مفهوم "رشته‌های مهندسی" در ایران به معنای همان چیزی است که در سایر جاهای دنیا به آن "علوم انسانی" می‌گویند ؟ یا واقعا شما به کسی که قرار است سد و جاده و ساختمان بسازد در مورد تاریخ و فلسفه و دین و سیاست آموزش می‌دهید؟! اگر اینگونه است پس بی جهت نیست که چند برابر تلفات کلِ ارتش‌های خاورمیانه و آسیا، هر سال تلفات جاده‌ای دارید و با هر زلزله‌ی متوسطی، ده‌ها هزار نفر در ایران کشته می‌شوند!

آقای احمدی‌نژاد عزیز
البته نمی‌خواهم با این نامه در امور داخلی کشور شما دخالت کنم و اصولا گزینه نظامی را ترجیح می‌دهم ولی به آن دسته از مردم و یا دانشجویان که به نوشته شما دایما "نقشه 60 سال پیش جهان را نگاه می‌کنند و دنبال اسراییل می‌گردند و نمی‌توانند آنرا پیدا کنند" توصیه می کنم تعداد کشورهای جهان در آن تاریخ را از روی نقشه‌ها و کره‌های قدیمی بشمارند و با تعداد کشورهای جهان در حال حاضر مقایسه کنند، تا آرام بگیرند و بگذارند ما هم آرام باشیم.
گذشته از اینها من گمان می‌کنم بهتر است اگر برایتان مقدور نیست تا به دانشجویان رشته‌های مهندسی‌تان درس‌های فنی بیاموزید، دست کم تعدادی نقشه و کره جغراقیایی جدید برای آنها تهیه کنید تا این‌قدر مجبور نباشند اسراییل را بر روی نقشه‌ها و کره‌های 60 سال پیش پیدا کنند! (ایالات متحده امریکا حاضر است تحریم‌های ایران را در خصوص فروش تعداد معدودی نقشه و کره جدید توسط شرکت‌های امریکایی به موسسات ایرانی را لغو کند به شرط آنکه ایران هم کلیه فعالیت‌های غنی‌سازی خود را فورا به حالت تعلیق درآورد!)

آقای محمود احمدی‌نژاد
شما در نامه‌ی طولانی‌تان یک سطر را به مسایلی که باید برای ایرانی‌ها خیلی مهم باشد مثل " کودتاى ۱۳۳۲ و به تبع آن سرنگونى رژیم مشروع وقت، مخالفت با انقلاب اسلامى، تبدیل سفارت به مقر حمایت از فعالیت هاى مخالفان جمهورى اسلامی، حمایت از صدام در جنگى که علیه ایران به راه انداخت، مورد اصابت قرار دادن هواپیماى مسافربرى ایرانى و مسدود کردن دارایى هاى ملت ایران" اختصاص داده‌اید و در مقابل 12 صفحه در مورد مسایلی که برای شهروندان امریکایی مهم است مثل وضعیت روحی سربازان امریکایی در عراق، هرینه‌های سرسام آور جنگ عراق و دفاع از اسراییل برای مالیات‌دهندگان امریکایی، یازده سپتامبر و عوامل آن، کودتاها در امریکای لاتین، بی‌خانمانهای ایالات متحده و دستورات عیسی مسیح(ع) نوشته‌اید.
این نشانه حسن نیت شماست و من از طرف ملت و دولت امریکا از شما سپاسگزارم که حتی در این شرایط بحرانی و در این مجال و موقعیت تکرار ناشدنی نیز، آنقدر مهربان و از خودگذشته‌اید که به جای کشور و ملت خودتان به فکر ایالات متحده و ساکنان آن هستید. مطمئن باشید هیچ رییس‌جمهور در طول تاریخ مانند شما عمل نخواهد کرد!

همکار عزیز
متاسفانه بیش از این وقتی برای پاسخ به نامه شما ندارم وباید برای گروهی از نیروی دریایی که ذر قالب سه ناو هواپیمابر عازم خلیجِ همیشه فارس ایران هستند، عازم یکی از بنادر شوم. به هرحال صمیمانه‌ترین تشکرات خود و همکارانم به ویژه خانم رایس را از اینکه با درک موقعیت ما، نامه‌تان را طوری تنظیم کردید که کوچکترین خللی در تلاش‌های ما در خصوص اجماع جهانی بر علیه ایران وارد نساخت، تقدیم دارم.

با سپاس و احترام
جورج بوش کوچک
رئیس جمهور ایالات متحده امریکا

پی نوشت: راستی دوست عزیز
چون نه در امریکا و در هیچ کجای جهان، هیچ سفارتخانه و حتی شخصی حافظ منافع ایران نیست؛ مجبورم این نامه را با یک کبوتر ارزان قیمت چینی بفرستم یا اینکه وقتی خودم آمدم ایران آنرا بهت تحویل بدهم. امیدوارم راه اول کمتر طول بکشذ!

تا آنجا که نمایندگان کشور تمام مسائل خارجی را به دست نیروهای غیبی سپرده اند.تا کشور را از یک بحران خطرناک داخلی که

حضور بانوان در ورزشگاه ها را شامل می شود رهایی بخشند.

در حاشیه همین طنز حکومتی نماینده اصفهان اعلام می کند که نگاه زنان به ساق پای مردان نمی تواند درست باشد.

اما جای تامل است که چگونه مگر مسابقه فوتبالی که بر روی آنتن ها فرستاده می شود و در عمومی ترین وسیله تفریح خانواده ها قابل مشاهده است ،با تماشای بی واسطه مسابقه فرقی هم دارد....شاید هم به این نتیجه فقهی رسیده اند که تماشای ساق پای مردان با چشم مسلح نمی تواند اشکالی شرعی داشته باشد.........!

.

زمانی که افراد و ارگان های مختلف در پی تلاش در جهت ارتقا وضعیت خود باشند(از هر راه ممکن) ، ظهور در گیری و اختلاف در بین آنها امری عجیب نخواهد بود.

جریان از این قرار است که ، نخست رسولی نژاد نماینده فیروزکوه نطقی در خصوص صدا وسیما ایراد می کند. او به صدا وسیما درباره چگونگی پخش اخبار مجلس شدیدا اعتراض می کند ومی گوید: اگر روال این گونه باشد ما هم مطالب زیادی در مورد صدا وسیما ،هزینه های غیر ضروری و آگهی های تبلیغاتی صدا وسیما داریم که در طی یک نطق خواهم گفت که در صدا وسیما چه می گذرد.

و اما صدا وسیما تذکر نامه ای از حسن کامران پخش کرده بود که در آن نسبت به کیفیت غذای کارمندان مجلس در قیاس با نمایندگان شدیدا اعتراض کرده و اضافه می کند که غذای نمایندگان مجلس با کیفیتی بسیار بالا تر تهیه می شود ، او سپس خواستار رفع تبیض می شود.

از سوی دیگر رسولی نژاد ادامه می دهد که این نماینده معترض و صدا وسیما قصد تخریب چهره مجلس رادارند و در ادامه صحبت های خود به این نکته اشاره می کند که شخص کامران و همشر ایشان از جایی حقوق می گیرند که به مراتب بیش از مجلس است و اگر به فکر مردم هستند یکی از آنها می تواند از حقوق خود صرف نظر کرده تا آن را صرف کارهای خیر بکنند.

دراین لحظه حداد عادل سخنان او را قطع می کند که با اعتراض دیگر نمایندگان مواجه میشود و خواستار ادامه سخنان رسولی نژاد می شوند.

رسولی نژاد در ادامه سخنان خود این پرسش را مطرح می سازد که: در مورد صبحانه ونهار مجلس بررسی کنید ،آیا کیفیت غذایی که در اینجا داده می شود از کیفیت غذای بسیاری از وزارت خانه ها پایین تر نیست؟

به وضوح قابل مشاهده است ، زمانی که سازمان ها و ارگان ها بر سر منافع خود دچار اختلاف می شوند چگونه دست به افشاگری می زنند.

در این جهان پر تناقض، الاهه بقراط، کیهان لندن

به نقل از کیهان (لندن) 13 آوریل 2006

آدم باورش نمی شود در قلب اروپا، مهد روشنگری، مهد صنعت، مهد علم و فلسفه و آزمون و تجربه، مهد همه «چیزهای خوب» که ما آن را مدرنیته می نامیم، در رادیو و تلویزیون خبر معجزه و قدیس اعلام شدن این و آن را بگویند و همه هم نه تنها خونسرد به آن گوش دهند بلکه آن را طبیعی و بدیهی بشمارند. شاید از «منزه طلبی» است که گمان می کنیم شهروندان جوامع آزاد با ساختارهای مدرن و دمکراتیک همه فرزندان خلف امانوئل کانت هستند و عقل راهنمای آنهاست. درست همان گونه که اگر چپ بودیم، فکر می کردیم در «بلوک شرق» همه انسان «والا» و «طراز نوین» هستند و اگر راست بودیم، باور داشتیم که «بلوک غرب» بهشت روی زمین است.
نه، چنین نیست. با اینکه درون این جوامع زندگی می کنیم، لیکن گاه باید تلنگری بخوریم تا به خود آییم و واقعیات متناقض را از تبلیغ و توهم تمیز دهیم. در این میان ایرانیانی که هم در «بلوک شرق» زندگی کرده اند و هم زندگی در «بلوک غرب» را از سر می گذرانند، اگر همت کرده باشند، تجاربی غنی اندوخته اند.
یکشنبه دوم نوامبر یک سال از مرگ ژان پل دوم، پاپ لهستانی کلیسای کاتولیک، می گذشت. ژان پل دوم که در جوانی به هنر و ادبیات اشتغال داشت و بعدها دکترای خود را در رشته فلسفه گرفت یکی از محبوب ترین چهره های مذهبی قرن بیستم به شمار می رود. با اینکه محافظه کار بود، لیکن در میان جوانان طرفداران بسیار داشت. برخورد عطوفت آمیز ژان پل دوم با علی آقچا یکی از شهروندان ترکیه که در 13 ماه مه 1981 در واتیکان به او تیراندازی کرد، وی را مجری راستین سخنان عیسی مسیح و تجسم سخن معروفی ساخت که به محمد پیامبر اسلام نسبت می دهند: در عفو لذتی هست که در انتقام نیست!
اخیرا اعلام شد آن سوء قصد که از سوی مأموران امنیتی بلغارستان سازمان دهی شده بود، به دستور لئونید برژنف صدر حزب کمونیست شوروی بوده است که می خواست پاپ لهستانی را به مثابه پشتیبان عمده «جنبش همبستگی» لهستان به رهبری لخ والسا از میان بردارد. آقچا که چندی پیش از زندان آزاد شد، تمام این سالها سکوت کرد و همه را به کتابی حواله داد که می خواهد بنویسد.

معجزه و مارمولک
حال یک سال است به ویژه لهستانی ها به واتیکان فشار می آورند تا ژان پل دوم را جزو قدیسان اعلام کند. برای این کار اما از پاپ مرحوم در طول یک سال پس از مرگش باید معجزه ای سر بزند! این معجزه باید به تأیید واتیکان هم برسد. در میان کسانی که از معجزات پاپ ژان پل دوم در یک سال اخیر خبر داده اند، از جمله زنی است که مدعی شده پس از دعا به درگاه ژان پل دوم بیماری پارکینسون وی شفا یافته است! طنز این معجزه اینجاست که مرحوم پاپ در پانزده سال آخر عمر خود از بیماری پارکینسون رنج می برد و طنزپردازان برای همین بیماری چه طنزها که برایش نساختند! پاپ محبوب حالا پس از مرگش ظاهرا از لج دکتر پارکینسون انگلیسی که برای نخستین بار این بیماری را در اوایل قرن نوزدهم تشریح کرد، معجزه کرده و بیماری این زن مؤمن را شفا داده است!
باورکردنی نیست! نه این معجزه، بلکه این تناقض! در اخبار و گزارش های رادیو و تلویزیون چنان خونسردانه درباره معجزه مرحوم پاپ سخن گفته می شود که گویا امری بدیهی است که کسی که حتی پزشک هم نبوده، پس از مرگش بتواند دست به درمان بیماری های لاعلاج بزند. ولی مگر معجزه دقیقا به همین معنا نیست؟!
این یکی از تناقض های بزرگ جهان غرب است که من در تمام این سالها از یک سو نتوانسته ام آن را درک کنم، و از سوی دیگر نمی توانم با آن کنار بیایم. مدتها پیش در خبرهای منابع فارسی خواندم «دعای جام جهانی فوتبال» در دست تهیه است. اعتراف می کنم به دلیل پیش داوری، بلافاصله فکر کردم از دسته گل های احمدی نژاد است که راه امام زمان را داده آسفالت کنند. ولی وقتی خبر را خواندم دیدم از سوی واتیکان است. همین چند روز پیش هم باز در منابع فارسی زبان خواندم طبق تحقیقاتی ثابت شده است دعا و نیایش تأثیری در درمان ندارد! برای بنده، بدون هرگونه تحقیقاتی، بدیهی و مثل روز روشن بود که دعا و نیایش نمی تواند چنین تأثیری داشته باشد! حالا اینکه عده ای «دانشجو» برای سلامتی دوستشان در قلب اروپا دعای کمیل برگزار می کنند، خودشان باید با عقل شان کنار بیایند.
ولی فکر معجزه پاپ و برخورد جهان غرب، که به هر حال از مسیحیت جدایی ناپذیر است، مرا آسوده نمی گذاشت تا اینکه «کمال تبریزی» کارگردان فیلم «مارمولک» مشکل مرا حل کرد. او در گفتگویی درباره فیلم جدیدش به نام «یک تکه نان» به خبرنگاران گفت: «از طرف شبکه دوم سیما طرحی را به من پیشنهاد کردند درباره افرادی که سواد خواندن و نوشتن ندارند و حافظ قرآن هستند... سعی بر این بود که پدیده معجزه را در عصر حاضر به تصویر در آوریم.» او هدف فیلم را چنین توضیح می دهد: «سعی کردیم از پیچیدگی ها کم کنیم و به سمت سادگی آن را پیش ببریم و نشان بدهیم این پدیده از فرط ساده بودن است که برای ذهن بشر قابل فهم نیست.» خیالم راحت شد. اشکال از فهم و عقل بنده نیست. بلکه از «فرط ساده بودن» معجزه است که آن را درک نمی کنم! برای فهمیدن آن کافیست عقل خود را تخته کنیم!
از خلاصه داستان فیلم «یک تکه نان» پیداست که موضوع درباره مشکلات روزمره مردم از جمله بیکاری است. کارگردانش می گوید: «موضوع آن در ادامه نقطه نظراتی است که در مارمولک بیان شده است... به لحاظ مضمونی فیلم یک تکه نان در ادامه حرف مارمولک در ابعاد و مرتبه دیگر است.» واقعا هم یا باید «مارمولک» بود یا باید «معجزه» کرد تا شاید بتوان مشکلات اقتصادی و اجتماعی جامعه ایران از جمله بیکاری و اعتیاد و بی خانمانی و فساد و فقر را حل یا حواله به وعده کرد. طفلک «کمال تبریزی» که ظاهرا کلی درباره «لوکیشن» معجزه فکر کرده بود. او می گوید: «در ابتدا این سئوال مطرح شد که طرح موضوع «معجزه» در زندگی بشری در کدام بستر جواب می دهد. در شهر پیشرفته امروزی یا در دامن طبیعت و استفاده از یک جور بدویت و سادگی؟» اگر او سی ان ان و بی بی سی را تماشا می کرد می فهمید «معجزه» در قلب اروپا هم جواب می دهد!

سبزه و شوهر
اتفاقا سالگرد مرگ پاپ با سیزده بدر خودمان همزمان بود. برخی از مخالفان رژیم جمهوری اسلامی نام سیزده بدر را گذاشتند «جشن ملی» و قرار هم گذاشتند که مردم ایران با برگزاری بساط سور و کباب در این «جشن ملی» مشت محکمی بر دهان جمهوری اسلامی بکوبند! بگذریم از اینکه این روز از شوربختی در سایه زلزله مرگبار لرستان قرار گرفت و مشت های محکم هم به باد زدن و پشت و رو کردن سیخ کباب پرداختند. ولی آنچه در همزمانی سالگرد مرگ پاپ و سیزده بدر برای من جالب بود، همین خط پیوسته تناقض در فکر و عمل به اصطلاح «انسان مدرن» است.
در متون پهلوی آمده پسر و دختر دوقلوی کیومرث پادشاه باستانی ایران به نام های مشیه و مشیانه روز سیزده فروردین با گره زدن دو شاخه درخت به نشانه پیوند، با یکدیگر پیمان زناشویی بستند. می گویند رسم گره زدن سبزه در روز سیزده بدر توسط دختران و پسران جوان از همان دوران به یادگار مانده است. من نمی دانم. ولی این را می دانم که این رسم در عمل به دختران نسبت داده شده آن هم با این ترجیع بند لوس: سیزده بدر، سال دگر، بچه بغل، خونه شوهر! پس پسران و مردان چه می خواندند؟ آنها نه تنها سبزه گره نمی زدند، بلکه دختران را مسخره می کردند و احتمالا در فکر گره زدن درختها و کوهها بودند (همینجا بگویم که سیزده بدر روز تثبیت «حکومت جمهوری اسلامی» در ایران هم هست که یک روز پس از برگزاری «رفراندوم جمهوری اسلامی: آری یا نه؟» در سال 1358 اعلام شد و به احتمال زیاد نتیجه همان گره زدن درختها و کوههاست!)
باری، من خود اما به یاد نمی آورم برای برآورده شدن این یا آن «آرزو» هرگز سبزه گره زده باشم زیرا با عقل کودکانه خود نمی توانستم بین آرزوهای کوچکم و این سبزه تردی که زیر پا لگد و یا خوراک گاو و گوسفند می شد، رابطه ای پیدا یا برقرار کنم. اما نمی توان انکار کرد که رسم قشنگ و بی آزاریست. به راستی هم به قول کارل گوستاو یونگ روانکاو سویسی که در کتاب «پاسخ به ایوب» به بررسی روان شناسانه یکی از زیباترین داستان های تورات درباره شرط بندی خدا و شیطان بر سر آزمودن ایمان ایوب پرداخته است، نباید با عقل به کند و کاو در متافیزیک و برخی مسائل اعتقادی پرداخت. با این همه وقتی دختر کوچکم از سیزده بدر در قلب برلین، که گفته می شود سبزترین شهر اروپاست، به خانه باز گشت و پس از تعریف اینکه کجا رفته و چه کرده با لحنی که به خیال خودش طرز حرف زدن خانم های ایرانی را تقلید می کرد، غلیظ گفت: ای وااای! یادم رفت سبزه گره بزنم. حالا تا سال دیگه شوهر پیدا نمی کنم!» و غش غش خندید، نتوانستم با او از ته دل نخندم. به راستی هم، به معجزات چاه جمکران در نزدیکی قم و معجزه پاپ ها در واتیکان و سفره ابوالفضل و رقیه در برلین و پاریس و سبزه گره زدن در لندن و لس آنجلس تا معجزات موشکی «فوق مدرن» جمهوری اسلامی در «رزمایش پیامبر اعظم» که هر روز «شهاب» و «فجر» و «کوثر» هوا می کنند که مثلا «دشمنان» را بترسانند، چه واکنشی بهتر از غش غش خندیدن می توان نشان داد؟!